100 dagen op reis & nog aan het tellen

Vandaag, vrijdag 13 december, is het feest. Ik ben honderd dagen On a Trip!

Ja, op vrijdag de 13e en het wordt vast een topdag. Momenteel ben ik in Myanmar  (zoekende naar een koud biertje) om dit heugelijke feit te vieren. Ik heb zojuist een trekking voltooid, hoe kan het ook anders. Honderd dagen is een eervolle vermelding waard en tevens een mooi moment om te reflecteren op mijn blog ‘Solo de wereld in.’ Vrijwillig reflecteren? Jazeker, dat was en is voor mijn generatie een van de hoofddoelen van het onderwijssysteem. Dus daar komt ‘ie! Ik beschrijf in 'Solo de wereld in' dat ik met vertrouwen en een grote glimlach de reis tegemoet ga. Hoe staat het er nu, 100 dagen later, voor?

Ontspannen op ontdekking

Mijn vriendinnen zeggen: 'het reizen gaat je ontspannen af’ en dat is waar. Leven van dag tot dag en niks moeten, plannen kunnen wijzigen wanneer ik iets anders wil of niet op mijn plek ben geeft mij een gevoel van vrijheid. Wie mijn blog heeft gelezen weet dat ik hier niet ben om mezelf te ontdekken en dat ik gelukkig op reis ben gegaan. Ik heb dat tijden geleden al uitgezocht en reis daarom zonder extra bagage. Dat blijft een enorm cadeau, want het maakt de reis inderdaad ontspannen.

Terugkomend op ontdekkingen, mensen blijven zichzelf ontwikkelen en dus blijf ook ik kleine dingen ontdekken. Tot nu toe geen spectaculaire of vervelende ontdekkingen, behalve dat ik flink kan zweten in landen met een hoge luchtvochtigheid. Die behoort tot de categorie goor en onplezierig.  Daarnaast verbaas ik mijzelf over mijn backpack, die namelijk nog steeds bestaat uit een gestructureerde indeling. Daar heb ik over nagedacht, want zoals ik al aangaf in mijn blog: ik ken mijzelf en heb inmiddels veel reiservaring. Daarom gebruik ik Packing-cubes voor kleding en kleine zakjes geordend per categorie: ik ga er lekker op. Niks geen chaos. Een kijk in mijn backpack categorieën: medicijnen, haarfreubels, een zakje smeersels zoals muggenspray en zonnebrand, een packing-cube voor tops, een packing-cube voor rokken/broekjes/jurken, een zakje zwemspullen etc. Verder kom ik tot de ontdekking dat ik veel stoerder ben dan ik dacht. Ik regel het wel. Niet dat ik een andere keuze heb, maar ik blijf er verrassend rustig onder wanneer er iets misgaat. Of ik nou op een verlaten station sta of de verkeerde trein pak. Daarnaast klets ik met iedereen waar ik mee wil kletsen en maak ik mij amper druk. Ik maak mijn eigen keuzes en ben alleen wanneer ik alleen wil zijn.


Nadelen? Laat mij even denken...

Is het een grote roze wolk en is het soms balen? Ik loop niet continu over regenbogen, wel voel ik mij dagelijks vrolijk en begin ik nooit met tegenzin aan mijn dag. Ik realiseer mij dat dat heel mooi en bijzonder is en daarom sta ik er ook bij stil. Deze reis is bijzonder. Ik vertel graag het eerlijke verhaal en balen hoort er amper bij. Enkel wat onplezierigheden, zoals:

  • Mannen èn af en toe vrouwen die overal te pas en te ontpas flink roggelen. En niet de bescheiden variant, al vind ik het altijd goor. Het klinkt alsof ze zich proberen te ontdoen van hun keel- en neusamandelen. En dat terwijl ik eet, dat is heel normaal hier en het went niet.

  • In mijn eerste blog had ik het al over geclaxonneer. Ook dat went niet. Ze klinken hier enorm schel en veel luider dan in Nederland. Enige agressie voel ik opkomen wanneer die schelle ellende zich diep binnenin mijn oorschelp dringt en mijn trommelvlies bijna laat barsten. Ook al heb ik de brommer al gezien, op het moment dat hij naast mij rijdt laat hij weten dat hij er is. Bedankt man. De mensen doen dit de hele dag door, als waarschuwing. Of wanneer ze er langs willen. En ja, ook als het stoplicht op rood staat en de auto’s voor je (heel begrijpelijk) stil staan. Nee prima, gewoon blijven claxonneren. Hulde aan mijn tijd in Maleisië, daar is er een infrastructuur en geldt deze ongeschreven regel niet! Wat een rust.

  • Om moeten lopen omdat straathonden hun tanden laten zien en mijn angstzweet ruiken. Rustig weglopen, de honden niet aankijken en op mezelf inpraten “blaffende honden bijten niet.” Met een zeer krampachtig gezicht, een hart op tilt en mijn rugzak in de aanval hoop ik dat ik niet word gebeten, want ik ken ook de woorden: “dat doet hij anders nooit.” Gelukkig zijn de honden hier meestal liever lui dan moe en kijken ze niet naar mensen om.

  • Verder gebeuren er elke keer net geen busongelukken wanneer ik passagier ben. Maar regelmatig heb ik met samengeknepen billen gezeten of heb ik dekking gezocht met kleine kreten als “oeiii, oeff, ai.” Van de week keek de buschauffeur nog een film op zijn mobiel. Na enige tijd observeren bleek hij toch echt meer op zijn mobiele scherm te kijken dan op de snelweg. Ik heb hem gevraagd of hij het zelf verantwoordelijk vond. Dat kon hij minder waarderen, maar dat maakt mij niet uit. Ik wilde deze honderd reisdagen graag behalen. Verder draag ik slippers die ik nodig moet vervangen, doen de bussen in Nepal al hobbelend 5 uur over 20 kilometer en vanwege grote drukte in de bus zit ik op een stoel met de kont van een medepassagier in mijn gezicht. Soms kan ik moeilijker slapen, is er geen gezonde snack in een straal van vijf kilometer te vinden en heb ik met grote regelmaat zin in onbereikbare goede koffie...

Na hard nadenken zijn dit de onplezierigheden. Wanneer ik dit opsom is de enige juiste conclusie dat #zwaarleven hier niet aan de orde is. Ik geniet de komende honderd dagen verder van mijn te gekke reis. En na die komende 100 dagen volgen er nog meer, dat is voor nu het plan. Maar je weet nooit hoe het loopt.


Van dag tot dag

Waar ik normaal een gestructureerde aanpak heb, weet ik vandaag de dag niet waar ik over een week slaap. Mijn leidinggevende vroeg zich tijdens de afscheidsspeech af hoe ik dat ging doen, hij begreep er niks van. Ik heb namelijk alles geregeld of uitgedacht op het werk. Op reis heb ik een globale route en bedenk ik mij vooraf wat ik wil zien. Ik laat mij leiden door tips van de bevolking en mede reizigers, de meest efficiënte route en mijn energie. Zo doe ik dat dus. Na aankomst in Myanmar miste ik voor het eerst overzicht, andere backpackers om mee te sparren en een knuffel. Iemand die helpt en zegt "morgen is alles weer goed." Mijn voornemen om niet te vliegen zorgt voor lange dagen die tijd in beslag nemen. Maar ik blijf bij mijn besluit. Dat was een lastige dag, maar ook die mogen er een keer zijn. Het bekende 'bang om iets te missen' probeer ik te voorkomen. Thuis heb ik behoefte aan weekend en dat is hier niet anders. Het leven dat ik leid hier is alles behalve lui, maar het mist wel verantwoordelijkheden en verplichtingen.

Niks doen op reis is niet zonde van de tijd, maar een goede investering in jezelf.

Over een kleine maand is die tijd daar. Ik ga op vakantie in mijn vakantie in januari. Onverwacht ga ik ook naar het zuiden van Thailand in plaats van enkel naar het noorden, want ik kijk uit naar het strand. Liggend op het strand van Thailand met mijn mobiel in een kluis, mijn boek op schoot en camera bij de hand. Op dat strand droom ik over de volgende honderd reisdagen plus nog wat weken van deze fantastische trip. En uiteraard post ik dan over mijn laatste ontdekking Myanmar.


Geniet, dat doe ik ook!


Wil je iets zeggen of heb je een vraag?

Laat dan onderaan deze blog een berichtje achter.


Klik hier voor een overzicht van alle blogs &

Klik hier voor een overzicht per bestemming.


© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.