Het avontuurlijke Annapurna Circuit


Het is 06:30 uur, ik ben inmiddels 90 minuten onderweg naar de top van mijn trekking. Het is niet meer donker, maar de zon verschuilt zich nog achter de bergtoppen. De koude wind snijdt in mijn gezicht en mijn vingers voelen stijf en koud aan in mijn te dunne handschoenen. Voor het eerst voel ik mij oncomfortabel en moet ik door de zure appel bijten. Ik krijg een tip van een jongen om mijn armen rond te draaien voor een betere circulatie. Al zwaaiend met mijn armen zie ik in de verte een theehuis: warmte en thee! Het maakt mij niet uit hoe duur die thee is, ik ga ervoor en versnel mijn pas. Nog geen minuut later kleurt de opkomende zon de koude blauwe wereld geler en de sneeuw krijgt een zachte gloed. Op dat moment kijkt iedereen op hetzelfde koude wandelpad in de wind om, hunkerend naar warmte. Samen genieten we van de gloeiende warme zon net boven de bergtop. Ik bereik het theehuis, koop een thee, draai mij om naar de zon en ik ben ontzettend blij met het kleine beetje warmte. We, ik en vreemden, geven elkaar spontaan een high-five en we drinken onze thee met een glimlach. Deze ervaring zorgt voor saamhorigheid, een toffe ervaring! Wat een magie. Het voelt nu al als een feestdag. Ook mijn vrienden bereiken het theehuis en we warmen ons op met thee voor het vervolg. Dat doen wij met een strak blauwe lucht, warmte van de zon en met nog 400 meter te gaan. Op naar Thorung La Pass op 5416 meter hoogte!


Nog eerder dan verwacht vermoeden we in de verte de top te zien. We zijn fit en hebben weinig last van de hoogte. Met een brok in mijn keel en een beginnende traan voel ik mij euforisch. Het gaat geweldig, stap voor stap. Ik loop het hele circuit, van begin tot hopelijk het eind. Deze top zal letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt betekenen. Van 930 meter aan de start, tot aan 5416 meter aan de top in tien dagen. Al snel blijkt het vermoeden juist: daar is de top! Karl is er als eerste en filmt de aantocht van Rita en van mij. Ik spring en trek een huppelend sprintje met de energie die deze bergen mij geven. Mijn backpack hobbelt op mijn rug en ik juich: Yes, yes, yes! Wederom hier en daar een high-five van anderen en dat blijft een mooie manier om een stempel te drukken op onze gezamenlijke inspanningen, plezier en prestaties.


De hoogtepunten van de Annapurna Circuit


De Annapurna Circuit is een wandelroute die officieel start in Besisahar en eindigt tussen Tatopani en Nayapul. Afhankelijk van waar je stopt is de route tussen de 220 en 230 kilometer lang. De hele Annapurna Circuit lopen is uitzonderlijk, want veel mensen nemen een jeep naar een start 56 kilometers verderop en pakken eerder een jeep terug. Wat uiteraard begrijpelijk is met tijdgebrek, maar ik heb de tijd en vind het daarom enorm zonde om niet het hele circuit te lopen. Het hoogtepunt bevindt zich op Thorung La Pass, 5416 meter hoog. Kilometers lang vang ik stof over zandwegen, beklim treden in tropische wouden, steek ontelbare hangbruggen over, passeer rijstvelden, volg rivieren, zie watervallen, druppel van het zweten, heb het fris, struikel over kippen en deel het wandelpad met geiten, koeien, buffels en yaks. Dat levert nogal wat hoogtepunten op.




#1 Geluksmomenten, elke dag weer

Op dag 7 hebben mijn vrienden en ik een rustdag in Manang. Wij gaan op onze rustdag naar een berg met uitzicht over Gangapurn Lake, maar beter was het uitzicht over alle naaldbomen en de berg Gangapurna. In de verte op deze berg, in alle rust, zie ik een geschikte platte grote steen om op te zitten. Zittend op die steen, op 3750 meter hoogte is er enkel het geluid van de wind, de zon die mij warm houdt en een indrukwekkende deken van 360 graden aan gebergte. Dit roept mooie emoties op.

Omringd door deze bergtoppen bedekt met sneeuw en de geur van naaldbomen voel ik mij volledig tevreden. Voor mij is dit het complete reisplaatje en de tevredenheid die ik voel maakt dat ik gelukkig ben. Het trekken is absoluut geen luxe leven. Ik liep zojuist nog over straat met een wc-rol, omdat er nergens papier op het toilet is. Maar het feit dat ik hier zit, op deze steen, is absoluut een luxe. Het uitzicht en het trekken blijft mij betoveren en overladen met een geluksgevoel. Ik heb deze hoogte zelf bereikt, vanaf de start in Besisahar. Een blessure en een ontstoken achillespees hebben mij niet weerhouden en ach, wat is een blaar? In Nederland kan ik zeuren als ik tijdens het hardlopen omhoog moet rennen en hoewel deze trekking vele malen zwaarder is, heb ik nooit willen opgeven. Er zijn enkel grapjes gemaakt op zware momenten als “we doen dit voor ons plezier, vrijwillig”. Altijd met een lach. Er heerst een goede en positieve energie. Elke stap levert mij avontuur op. Dit is mijn avontuur, een ervaring die ik als een absoluut hoogtepunt in mijn leven beschouw. Zo ver weg van het volle en drukke Nederland dat ik niet mis, maar waar ik wel de taal spreek en mijn leven heb opgebouwd. Een fijn land om te leven, maar met gebrek aan de diversiteit die ik tijdens het reizen wel mag beleven.




#2 Eindeloze vergezichten

Wanneer ik bocht na bocht nieuwe bergen in mijn vizier zie herrijzen voelt het alsof ik keer op keer een cadeautje uitpak. Een gevoel dat bergen en vooral de vergezichten mij geven.

Lagen aan kleuren, lagen aan structuur. Geen dag is hetzelfde, ook niet voor mijn voeten. Ik wandel door modder, ontwijk keutels en flatsen, balanceer over keien, stap door kleine rivieren, krijg angstzweet van de natte gladde keien, stap over wortels, bewandel trappen, wiebel over het staal van de bruggen en knisper in de sneeuw. 





#3 De dorpen en de bevolking van Nepal

Veel dorpen zijn gericht op de vele trekkers die er komen overnachten en eten. In het hele gebied heb je hetzelfde menu. Geschikt voor een goede bodem, maar na 22 dagen trekken kijk ik uit naar iets anders dan Momo's, Fried Rice, Chowmein, Macaroni of Fried Patato's. De prijzen zijn hier drie keer zo hoog als in de rest van het land, maar het moet ook naar boven worden gedragen en het is goed dat de bevolking kan verdienen aan de wandelaars.

De mooiste plekken zijn de authentieke dorpen waar de tijd stil lijkt te staan, de Tibetaanse  dorpen. De mensen werken hier ontzettend hard en zijn gastvrij en vriendelijk. We begroeten elkaar altijd met: namasté.



#4 Glamping in de bergen

Is het een groot romantisch verhaal? Welnee! En ook dat is leuk om te delen. Dit is het eerlijke verhaal en geen klaagzang. Glamping is een te luxe woord. Luxe bestaat hier niet, je hebt een dak boven je hoofd in plaats van een tent om in te slapen. Als je als eerste de hutten bereikt heb je het geluk een matras uit te zoeken dat niet de bodem raakt zodra je er op gaat liggen. Maar een bed met een dikke deken, een douche, een toilet en goed eten is het enige dat ik hier nodig heb. Drie weken minimalistisch leven uit een backpack met enkel wandelkleding, een voorraad Snickers, mijn e-reader en water.

 

Na het bereiken van de 4000 meter is alles anders. Het lopen is pittiger en het ‘comfort’ neemt af. Steenkoud op deze hoogte! De hutjes om in te slapen bestaan uit wat bakstenen met, als je geluk hebt, een muur afgesmeerd met wat klei voor de sfeer. Alles wat in de nacht onder de deken vandaan komt bevriest gevoelsmatig. En ja, wolkjes condens verschijnen uit mijn mond nog voor etenstijd. Waar onder de 4000 meter de kachel flink werd opgestookt, doen ze het hier zuinig aan. Al het hout moet namelijk omhoog worden vervoerd per muilezel of mens.



Voor een toilletbezoek ga ik naar een hutje buiten, met een wc-rol onder mijn arm. Het toillet is een Frans toillet en ik spoel door met een emmer water. Een wastafel is er niet, dus het is hopen op een kraantje waar je je handen kunt wassen met ijskoud bergwater. In Europa maak ik direct rechtsomkeer bij het aanschouwen van een slaapkamer als deze, maar hier maak ik mij er absoluut niet druk om. Het is een deel van de ervaring, het hoort erbij. Dat maakt dat ik er niet een keer om gevloekt hebt en dat we er grapjes om kunnen maken.


"pff, hoe ver nog?"

Aan alles komt een eind, maar nu nog niet!

Euforisch was het moment toen de missie was volbracht. 227 kilometer in mijn benen, de cirkel rond zonder openbaar vervoer! Voor wie het lezen tot hier heeft volgehouden: super leuk dat je de tijd hebt genomen om mijn blog te lezen. Ik ben benieuwd naar je reactie. Deze ervaring staat tot dusver in de top drie van de avonturen die ik heb mogen beleven in mijn leven, zonder te overdrijven. Ik zal nog uren door kunnen gaan met verhalen vertellen en met het delen van foto's, maar er wachten nieuwe avonturen. Na 18 dagen plak ik het uitzicht van de Mardi Himal Trek er nog achteraan, voordat ik terugga naar de stad met mijn reisgenoten Karl en Rita. De foto's en verhalen van Mardi Himal zie en lees je hier op On a Trip! 


Namasté, liefs uit Nepal




© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.