Op wandelsafari in Chitwan NP



Voldaan is mijn gevoel na het aanschouwen van de mooiste bergen in Nepal, maar toch is er meer te ontdekken. Een van de andere hoogtepunten is Chitwan National Park. Het gebied waar de bergen plaats hebben gemaakt voor een vlak landschap en waar planten en bomen genoeg zuurstof hebben om te groeien en zich te vormen tot een ware jungle.


Het is 06.30 uur wanneer wij per houten boot de rivier East Rapti oversteken vanaf het dorp Sauhara richting Chitwan National Park. De dauw rust op de rivier waar krokodillen heer en meester zijn. Het duurt niet lang meer voordat de dauw wegtrekt door de warmte van de opkomende, goudkleurige zon. Eenmaal aan de overkant lopen wij vanaf de zandvlakte richting een groene lijn van planten en bomen: de start van de jungle. Hier krijgen wij vervolgens onze eerste uitleg: "Wat te doen als we worden aangevallen." Wat een mooie start van de dag, kom maar op!


“Blijf zitten waar je zit en vervoer je niet, houd je adem in en stik niet.”  

Het liedje dat door kinderen wordt gezongen tijdens verstoppertje komt in mij op tijdens een wandelsafari. Wanneer ik mij niet verroer ben ik geneigd mijn adem in te houden en zo voelde ik mij wanneer onze gids gepassioneerd een dier spotte en ons wende te komen. Spanning en sensatie: wat gaan we tegenkomen vandaag? Moet ik het doen met een wilde kip die de gids enthousiast aanwijst? Of blijft het bij schrikken van geritsel gevolgd door de verschijning van een wild zwijn? 

Het eerste uur ben ik gezond gespannen, ik heb het idee dat er ieder moment een tijger uit het hoge gras kan springen. Enig gevoel voor drama is dus aanwezig. Jezelf angst aanpraten tijdens een wandelsafari bederft je plezier en is zinloos, dus dat doe ik niet. Ik ben wel opgewonden en nieuwsgierig naar deze dag. Een tijger is in de nacht actief, is schuw en komt niet graag in de buurt van mensen, dus de kans is nihil. De tijger is in Chitwan gelukkig nog wild en vrij en de dieren worden hier niet opgejaagd. We komen amper andere wandelende toeristen tegen. Wel zie ik deze dag de ene na de andere neushoorn, die ik in Zuidelijk Afrika amper heb gespot. Dit is wederom een cadeau dat Nepal mij biedt.  Bergen en natuur! Ik heb weinig foto's, want kieskeurig als ik ben: ik deel alleen de scherpe foto's en een zoomlens heb ik nog niet. Daar ga ik in investeren wanneer ik terug ben.



Heel erg spijtig is het leven in gevangenschap van olifanten. In het dorp Sauhara staan bij veel huizen olifanten geketend. Er zijn nog toeristen uit India en China die graag een ritje maken op de rug van een olifant. Goed om te horen dat er geen Nederlandse toeristen (meer) zijn die dat doen en dat ook onze gids zich hier tegen keert. Ik heb het al eens eerder geschreven: een olifant hoeft niet gevoerd of gewassen te worden en als een attractie dienen zij al helemaal niet. Ik laat altijd weten dat ik hier niet achter sta. Laten wij (samen staan wij sterk) die boodschap blijven afgeven als wij plekken als deze bezoeken en andere toeristen informeren.


“Uwimbawee uwimbawee...in the jungle, the mighty jungle....”

Gelukkig loop ik nu in het wild, waar het zoeken is naar dieren, ver weg van een ketting. Op dag twee in de jungle duurt het niet lang voordat onze gids uit het zicht verdwijnt, terwijl wij zittend onze ogen over de rivier laten glijden. Wees gerust, er is een tweede man die bij ons blijft. Onze gids heeft ogen als een havik en een neus als een hond, want hij herkent alle sporen. 


Zo snel als de gids verdwijnt, zo snel is hij weer terug. Mijn eigen Freek Vonk fluit en wuift enthousiast dat mijn reismaatjes en ik direct moeten komen en het gaat hem niet snel genoeg. Ik rits mijn tas dicht, sta op en ren achter hem aan. En daar, aan de oever van de rivier, staat een reusachtige neushoorn. Een neushoorn heeft een beperkt zicht, maar ondanks de afstand hoort en ruikt hij ons. Onze gids blijft het gedrag van de neushoorn aandachtig bestuderen om onze veiligheid niet in het geding te brengen. De neushoorn beweegt zich richting ons en onze gids sommeert ons per direct om te keren. "Move move move!" wat na 20 seconden vervolgd wordt door "come, come, come!" We respecteren het dier door niet te praten, op afstand te blijven en amper te bewegen. De neushoorn beweegt zich naar de overkant van de rivier en zittend aan de oever geniet ik twintig minuten lang van zijn gebadder, zijn geluiden, zijn gepantserde huid en machtige verschijning. 


Heel veel spannender werd het niet, behalve de paniek bij het aanschouwen van een volgezogen bloedzuiger in....mijn broek! Gelukkig bleek het beestje zich vast te hebben gezogen aan mijn buik, toch iets minder vervelend en het kan geen kwaad. Je kunt je een voorstelling maken van de bloedzuiger-inspectie terug in het hotel? Mooi, dan hoef ik deze niet te beschrijven.

In totaal zie ik zeven neushoorns, een wilde olifant, twee wilde zwijnen (of een dezelfde), herten, vogels en insecten en verlaat ik Chitwan National Park met een tevreden gevoel. Jammer van de tijger, maar zo gaat dat in de jungle en zo hoort het ook. En hee, ik zag wel zijn voetafdruk...

In Maleisië ga ik op safari in Taman Negara National Park, of het bloedzuigers of tijgers worden laat ik jullie tegen die tijd weten.



Benieuwd naar meer Nepal verhalen of op zoek naar inspiratie? Ontdek het hier!

Poonhill, mijn eerste trekking in Nepal

Het avontuurlijke Annapurna Circuit

Mardi Himal: wat een beloning!


© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.