Mardi Himal: wat een beloning!

De titel van mijn blog doet vermoeden dat het een bijzondere tocht is. Toch zijn mijn eerste gedachten minder positief. Is dit nou de Mardi Himal Trek waar iedereen zo enthousiast over is? Ik pieker en zweet mijn weg naar boven. Trappen, trappen en verrassend: nog meer trappen. Waarom wil het fysiek en vooral mentaal niet lukken vandaag? Ben ik moe van de Annapurna Circuit die ik gisteren heb voltooid? Ben ik verwend? Nee, dat laatste kan ik direct wegwuiven, want ik waardeer de natuur hier enorm en moe voel ik mij ook niet.

Dit moet ik toch gewoon kunnen?  

En daar is mijn antwoord! Al dat trekken ga ik snel gewoon vinden, maar dit is niet gewoon. Met al 227 kilometer in mijn benen beoefen ik topsport en ben ik fitter dan ooit. Ik verwacht vandaag teveel van mijn lijf en het tempo is te hoog. Ik mag balen, een tegenslag hebben en het zwaar vinden. Daarom trap ik op de rem, haal diep adem, besef dat het geen wedstrijd is, open mijn ogen, pak mijn fototoestel en neem de tijd. Afzien is menselijk, hoera!



Fotograferen geeft mij een scherper oog. Hoe ziet het leven er hier uit? Wat wil ik vastleggen? Foto's helpen mij namelijk herinneren. Wanneer ik de reisfoto's terugkijk ga ik terug naar het moment en die momenten zijn ontzettend goed en waardevol. Het fotograferen van de bovenstaande groene en mooie planten hielp mij om tijdens het afzien rust te pakken en te genieten van de natuur.





Hi, Ha, Himalaya: wat is dit gebied een feest

De trekking blijft zwaar, vooral vanwege het gebrek aan uitzicht de eerste twee dagen. Het uitzicht weet mij namelijk altijd te motiveren, hoe zwaar de trekking ook is. De Mardi Himal Trek is een trekking waarbij het draait om de (in mijn geval) derde dag: het spectaculaire uitzicht vanaf de Mardi Himal berg. Het Annapurna Circuit biedt meer variatie en daarbij zijn er veel vergezichten. Mijn geduld, niet perse mijn sterkste kant, wordt met anderhalve dag klimmen in een dichtbegroeid bos flink op de proef gesteld. Na een overnachting in Lowcamp en nog een uur klauteren op de tweede dag lopen Karl, Rita en ik richting Highcamp en die tocht geeft mij na een uur en een kop goede koffie dan eindelijk het zicht waar ik van houd. En dat zijn vergezichten over het immense landschap. In deze omgeving houd ik het wel vol tot aan Highcamp en dus klauter ik, toch weer volkomen gelukkig, verder tot aan Highcamp. Op onderstaande foto's zien jullie de ingrediënten van mijn geluk.

 




Machtig mooi

Om 04:10 uur vertrekken wij op dag 3, onder begeleiding van vele sterren aan de heldere hemel, naar Mardi Himal Upper Viewpoint. Deze hoeveelheid aan sterren heb ik enkel eerder in Zuidelijk Afrika gezien. Dit is een goed teken, een kans op helder zicht aan de top. Hoewel ik tijdens het Annapurna Circuit richting Thorung La Pass geen last heb gehad van hoogteziekte, adem ik nu zwaar. Er is weinig zuurstof in de lucht en het maakt mij licht in mijn hoofd. Ik moet regelmatig pauzeren om weer verder te kunnen richting de top. Het uitzicht krijg ik tijdens de trek niet cadeau. Het kost mij kracht, maar het maakt mijn genot aan de top des te krachtiger. 

   

Bomen knuffelen, ik zal het nooit begrijpen. Maar bergen willen omhelzen? Daar kan ik begrip voor opbrengen, want dat gevoel roept deze ochtend in mij op. Ik voel mijzelf vrij als een vogel en wil mijn armen spreiden en vliegen boven deze toppen. Ik wil het moment en het beeld van de bergen in mij opnemen en nooit meer vergeten. Dit is de kers op de taart, de crème de la crème, het neusje van de zalm, de kroon op mijn hike: Mardi Himal Higher Viewpoint.

Dit was het wandelpad naar het 'viewpoint'. Kijk goed en je ziet mensen op de top. Zo groot is deze berg dus.

Dit uitzicht is onwerkelijk. Weken trek ik door het Himalaya gebergte en kijk ik onder andere uit op de berg Machapuchare (Fishtail), maar nu lijkt het alsof ik maar een paar meter verder hoef te lopen om het aan te raken. Ik loop met mijn wandelschoenen door verse sneeuw en de sneeuw brengt het kind in mij naar boven. Ik ren, ik juich en loop met een oneindige glimlach. En dat allemaal pal voor Machapuchare. Karl, Rita en ik blijven tot de wolken hun plaats in de lucht innemen en als een gordijn voor Machapuchare het zicht belemmeren.  

Dit was het. Na 22 dagen dagen is het tijd om afscheid te nemen van de bergen. Ik heb ontzettend zin om weer andere kleren aan te kunnen trekken en nieuwe avonturen aan te gaan, maar ergens ben ik gehecht geraakt aan het buitenleven en dit uitzicht. De bergen hebben mij omringd als een warme deken. Hadden mijn schoenen mijn voeten zo ook maar behandeld, maar helaas. Ik heb zeker pijn gehad, maar een betere pleister dan de Himalaya bestaat er voor mij niet.  


Tot snel,

Geerke

Op de achtergrond de top die ik het mooiste vind: Machapuchare (Fishtail). Heb je mij gespot op de foto?



Een hemd, 2 shirts, een fleecevest, een windjack, buff om mijn nek, muts en capuchon, een legging en daaroverheen een korte broek. Ja, ik was om 04:00 uur klaar voor de kou.


© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.