Poonhill, mijn eerste trekking in Nepal

Welkom in stoffig Kathmandu. Een stad waar groene bladeren grijs kleuren en waar het zicht door de ramen een matte kijk op de straten geeft. Op veel plekken ter wereld kijk ik Chinezen vreemd aan vanwege het dragen van een mondkapje, maar vanaf oktober ben ik een van hen in Kathmandu. Ik voel het vele stof een laagje vormen op mijn tanden en zich vestigen in mijn luchtpijp. Vanwege het festival Dashain duurt het drie nachten voordat ik het drukke en volle Kathmandu kan verlaten, maar daarna kan ik het stof van mezelf afkloppen en doen waar ik voor gekomen ben. Namelijk; het geluk opzoeken in de Himalaya. Ik ben in Nepal, een droom om hier te trekken in de bergen wordt werkelijkheid. Ik ervaar vrijheid en ontzettend veel geluk.


All I Need is: goed gezelschap en een rugzak  

Tijdens mijn reis door Colombia heb ik Karl en Rita uit New-Zealand ontmoet. Een enthousiast en energiek stel dat twee jaar reist. Toevallig zijn wij in dezelfde maanden in Nepal en daar hebben wij gebruik van gemaakt! Samen gaan wij het avontuur in de Himalaya aan.

Vanaf Kathmandu reis ik met hen per bus naar Pokhara. Pokhara is het startpunt voor vele hikes in en rondom het Annapurna Himal gebied in de Nepalese Himalaya. Na twee nachten laat ik mijn backpack hier achter om vervolgens op avontuur te gaan. Het wordt mijn eerste meerdaagse trekking, genaamd de Ghorepani PoonHill Trek. Met slechts een dagrugzak van 20 liter gevuld met essentiële spullen voor vijf dagen ga ik starten. Heerlijk om te hiken met zo weinig gewicht op mijn rug. Terug naar de basis en ik vind het heerlijk, want middenin de natuur heb ik weinig nodig. Normaal zal ik een vier á vijf daagse trekking lang noemen, maar hierna ga ik bijna een maand de bergen in waardoor wij deze trekking onderling als een korte hike en als een verkenning beschouwen.




Van theehuis naar theehuis tijdens de Ghorepani PoonHill Trek

Wil jij deze trekking ook ervaren? Later volgt er een informatieve blog over deze hike.


De Ghorepani PoonHill trekking leidt mij van dorp naar dorp en slapen gebeurt hier in een van de theehuizen in deze dorpen. Van te voren is er niks geboekt, dus wij lopen naar binnen om de kamers en faciliteiten te bekijken en om te vragen of er plek is. Ieder theehuis is voorzien van een warme douche, een restaurant en een warme kachel waar je in de avonduren met z’n allen omheen zit. En meer heb ik absoluut niet nodig. Voor een ander is deze primitieve levensstijl wellicht de hel op aarde, maar voor mij voelt de warme douche als een cadeau, de warme deken op mijn bed comfortabel genoeg en de kachel als kers op de taart. Het is enorm kneuterig en ik ben er dol op! Deze ervaring tovert een glimlach op mijn gezicht die niet meer verdwijnt. Fysiek voldaan en met een rode blos op mijn wangen val ik in deze theehuizen heerlijk in slaap om de volgende dag weer uren buiten te lopen op de mooiste plekken. De Himalaya heeft mij nu al weten te betoveren en dat gevoel is verslavend.  


Regenachtige dag 1

Een uur nadat ik de woorden "deze hike valt wel mee" uitsprak moest ik er enorm om lachen, want wat daarna volgde was een klim van 700 meter via steile trappen in de regen en ook nog eens onweer. Deze zin heb ik daarom nooit meer durven uitspreken gedurende de trekking.


Van trappen naar een tropisch woud op dag 2

De dag start met het volgen van de resterende trappen. 2,5 kilometer lang flink steigen over de stenen. Deze keer met de zon op mijn gezicht en een heldere hemel boven mijn hoofd. Heerlijk om zo de dag te starten. Elke zweetdruppel is de klim waard. Lopend door de veelal blauwgekleurde dorpen verheug ik mij op de beloning die morgenvroeg gaat volgen, namelijk: uitzicht over de besneeuwde bergtoppen vanaf PoonHill. Na de 2,5 kilometer aan trappen volgt een koel en verfrissend regenwoud met veel mos, varens en stromend water in de schaduw. En de klim zet zich vandaag flink voort. Alle spieren worden op de proef gesteld en het is pittig, maar het is een mega toffe en prachtige beleving.

Er zijn hier geen wegen, enkel wandelpaden, dus alles wordt per muilezel of per porter naar boven vervoerd. Porters zijn mensen die de spullen omhoog dragen. Er zijn ook backpackers die gebruik van porters maken, wij niet. Ik geniet van de blauwe huizen, kleine winkels en restaurants die verschijnen tussen de groene bergen. Zoveel leven in een rustige omgeving.


Afzien en genieten op dag 3

De dag start vandaag om 05:00 uur, omdat ik voor zonsopkomst op PoonHill wil staan voor de rijzende zon die schijnt op de bergen Dhaulagiri (The white Mountain), Annapurna I, Annapurna South en Machhapuchhre (Fish Tail). Van 2800 meter stijg ik naar 3200 meter via trappen en in 45 minuten tijd, want de zon komt al op. Het gevoel van haast en daardoor te snel gaan voelde als een uitputtingsslag. Ik denk dat ik mij zo voel wanneer ik tachtig ben en de trap naar boven loop. Ik geef anderen daarom ook de tip om eerder te vertrekken.


Ik wist niet dat afzien en genieten samen konden gaan, maar vandaag heb ik beide ervaren. Ik heb al een tijd een blessure en wellicht ben ik daardoor anders gaan lopen, wat voor overbelasting van mijn achillespees heeft gezorgd. Met gebalde vuisten en regelmatig een stiekeme traan achter mijn zonnebril heb ik doorgezet. Stoppen was geen optie, omdat er geen wegen zijn en daarnaast wilde ik erg graag de trek afmaken. Mijn wilskracht heeft het gewonnen van de pijn en de natuur heeft daar een flinke bijdrage aan geleverd, want als je dit ziet kun je toch enkel genieten?

Trappen af op dag 4

Een wekker heb ik niet nodig, want ik word wakker zodra het licht wordt. Op mijn laatste dag van deze trekking is dat rond 05:15 uur. Waar ik gisteren bij aankomst letterlijk met mijn hoofd in de wolken liep, zie ik vandaag de mooiste bergen die mij de afgelopen dagen hebben omringd. Vandaag geen 400 meter aan trappen voor dit uitzicht, maar genieten van zonsopkomst rollend vanuit mijn bed. En kijk dan wat een plaatjes. Op de onderstaande foto zie je de berg Machhapuchhre, Fish Tail.

Om 08:00 uur begin ik aan mijn laatste stappen, deze keer naar beneden! Ik neem voorlopig afscheid van prachtig uitzicht. Op deze foto zie je de berg Dhaulagiri, The White Mountain.



Hobbelend terug naar Pokhara

Na slechts twee uur naar beneden wandelen is het dringen voor de bus. Als ik vriendelijk blijf staan kom ik er niet in. Na een aantal ellebogen in mijn zij, begrijp ik al snel dat het zo werkt. En aangezien ik mij graag aanpas aan de cultuur (lees: graag wil zitten in de bus), doe ik vrolijk mee. Ik stap over een paar rijstzakken en plof neer. Al snel zit er een vrouw en een kleinkind naast mij. Of dat past? Nee. Ik heb het kind wel tien keer met zijn poezelige vingers, waarmee hij net een sinaasappel at, van mijn tas gehaald en lichtjes richting zijn oma geduwd. En het mondstuk van mijn drinkzak in zijn handen maakte een einde aan mijn watervoorziening voor de komende 4 uur. Vervolgens hangt oma over mij heen om het raam aan mijn zijde open te trekken, terwijl het regent. Dat dacht ik dus niet granny. Dit is een toprit! Persoonlijke ruimte is er niet en na vier dagen hiken in vrijheid is dit flink doorbijten. Dit zeg ik met enige zelfspot en met een glimlach, want ook dit is onderdeel van reizen zoals de locals het doen.



En dan nu tof nieuws...ik ga into the wild!

Het voorproefje smaakte naar meer en daarom ga ik morgen met Karl en Rita voor een kleine maand de bergen in. Wij gaan de volledige Annapurna Circuit Trekking doen en daarbij pakken wij nog wat zijwegen. Het is een avontuur waar mijn hart sneller van gaat kloppen en een avontuur dat ik niet kan overbrengen in woorden. Het is ontzettend speciaal om een maand te gaan trekken. Mijn achillespees krijgt de nodige verzorging en ik kom zojuist terug van een stevige massage en een sauna. Ik ga nu mijn tweede permit halen; laat de nieuwe stempels maar komen! Ik trek mij terug en kom terug met mooie verhalen en foto's. Volgen jullie mij weer On a Trip?

Namasté


© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.