Vragend varen over de Mekong

Langs de oever van de Mekong staan puntige rotsen, afgewisseld door zandstranden. Achter het strand vormen zich steile heuvels van zand en gras met bovenop die heuvels huizen van gevlochten bamboe. Deze huizen worden weer omringd door een hogere heuvel of berg. Kinderen rennen van de zandheuvel richting de rivier, spelen met het stromende water van de Mekong en zwaaien naar de boot met lokale mensen en nieuwsgierige toeristen. 

Ik ben er een van, een van de vele reizigers die dagelijks de dorpen passeert per houten boot over de Mekong. Mijn reis in Laos begint op deze boot. De boot is twee dagen onderweg naar Luang Prabang met een stop in het dorp Pakbeng om te slapen. Ik stap het liefst van de boot. Hoe ziet het gevlochten huis dat ik in de verte zie er van binnen uit? Wat wordt er gekookt? Is er vee? Waar gaan de mensen naar het toillet? Hoe ver is de dichtstbijzijnde school? Is douchen hier een praktische aangelegenheid of zijn er ook mensen die er net als ik van kunnen genieten? Of is het een heel koude douche en kennen de mensen een douche zoals ik die ken niet? Hier krijg ik na tien minuten verder varen antwoord op. Net als in Nepal en Myanmar hebben vrouwen een doek omgeslagen en met hun voeten in de rivier wassen zij zich met hun handen onder deze doek. Tanden worden gepoetst en de mond vervolgens gespoeld met water uit de Mekong. Stel jezelf eens voor: sta je jezelf te wassen, komt er een boot aan met mensen die foto’s van je maken. Daar doe ik niet aan mee, maar de vrouw lijkt hen die dat wel doen niet eens op te merken. Over die foto’s en wat die vrouw denkt kan ik ook weer vragen stellen, maar mijn gedachten dwalen af. Hoe groot is de gemeenschap? Zijn er mensen die dit gebied kennen, maar misschien nog nooit 50 kilometer verderop zijn geweest, laat staan in een stad? Inmiddels weet ik dat er vee is. Ze liggen op de vele strandjes en in de dorpen zie ik omheiningen gemaakt van takken.

Wat als ik van de boot af zou gaan? Waarom doe ik dat niet? Wat zou er dan gebeuren? Ik stel mijzelf wel honderd vragen en volg vervolgens gewoon de stroom. De stroom van reizigers, toeristen en de stroming van de Mekong. In de Mekong zie ik vrouwen kleding wassen en meteen vraag ik mij af wat de mannen eigenlijk doen. In de avond het vee veilig stellen? Zorgen voor verse vis wellicht? Ik zie veel meer, namelijk kleding die gedroogd wordt op stenen en af en toe stapt er iemand van de boot met een zak eten, zoals rijst.

De kinderen lijken vrij om te spelen en om een creatief brein te ontwikkelen door te spelen met wat de natuur ze te bieden heeft, om vies te worden en de natuur te verkennen. Maar wat de toekomst ze te bieden heeft, ook dat is voor mij weer een vraag. Is het hier langs de Mekong wel veilig? Deze kinderen kunnen misschien veilig de zandheuvel afrennen, maar ten oosten van Laos zal een onwetend spelend kind getroffen kunnen worden door een bom. Laos heeft de meeste bommen ontvangen gedurende W.O. II. Nog steeds ligt het land bezaaid met 80 miljoen bommen die nog dagelijks onschadelijk worden gemaakt, door bedrijven en non-profit organisaties zoals MAG. Ik ging in Vientane op bezoek bij de MAG en liet mij daar inlichten. Laos was neutraal, maar werd door Ho Chi Min (en de Fransen) strategisch gebruikt tijdens de Vietnam oorlog. Laos diende als route om gewapend van Noord-Vietnam richting Zuid-Vietnam te vertrekken. De Amerikanen hebben dit geprobeerd tegen te houden door tien jaar, dagelijks, deze route te bombarderen. Met nu nog 80 miljoen onschadelijk te maken explosieven tot gevolg. Helaas vallen er veel slachtoffers. De Laotianen zijn zich bewust van de gevaren, maar gaan ondanks dat gevaar het land bewerken, omdat zij anders niet rond kunnen komen.


Krijg ik ook een antwoord op de vragen?

Ik volg in Laos de bochten van de Mekong om meer over het leven hier te ontdekken, maar eenmaal aan land ontdek ik niet heel veel. Net als Thailand is Laos meer toeristisch en is Laos ingespeeld op jonge backpackers die hier goed kunnen stappen. Inmiddels heb ik andere interesses. Vrijheid en meer off the beaten track is voor mij belangrijk. Uitstippelen waar ik naartoe wil, rechtsaf het straatje in omdat het er zo leuk uit ziet. Maar hier is alles uitgestippeld en wordt het op een presenteerblaadje geleverd. Hierdoor voelt het alsof ik minder keuze heb en ben ik volgzamer. Het volgen van de stroom maakt mij minder enthousiast. Toch vind ik wel een pareltje van een accommodatie, verder van de massa en heb ik een eigen tent aan een waterreservoir. Want wie anders wil, moet anders zoeken en soms wat meer moeite doen.


Een uitgestippeld pad kan uiteraard ook mooie momenten opleveren, ik ben er absoluut niet tegen. Sommige plaatsen zijn met een reden toeristisch. Een van deze paden begint in de stad Thakhek. Een pad met vrijheid: een vierdaagse ronde op de scooter! Lees het hier.



Klik hier voor een overzicht van al mijn bestemmingen en reisverhalen.

© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.