Thakhek Loop, de scooterronde van Laos

450 kilometer met mijn hand aan het gashendel van een semi-automatische scooter. In vier dagen rijd ik de bekende ThakHek Loop in Laos. Van veel reizigers hoor ik hoe gaaf deze ronde is. Wat maakt deze ronde zo tof? Vier dagen rijden, niks boeken van tevoren, een route volgen maar zelf bepalen hoe snel en welke zijwegen wij nemen, fantastisch uitzicht en de wind in het gezicht. Duidelijk waarom ik het te gek vind toch? Op naar het binnenland waar ik het leven van Laos beter te zien krijg. Ik neem jou mee in dit fotoverslag, zodat jij een idee krijgt van deze loop en kan meegenieten.


Deze ronde rijd ik met een reismaat met een vertrouwd gezicht. Jeroen reed ook de Mae Hong Son Loop in Noord-Thailand. Nu ontmoeten wij elkaar weer in Thakhek en gaan wij de binnenlanden van Laos ontdekken en beide kijken wij uit naar deze vrijheid.

Na tien minuten rijden worden wij al omringd door kalkstenen rotsen. Ik steek mijn duim op, lach in de achteruitkijkspiegel en daar zie ik minstens zo'n enthousiast gezicht zijn tanden bloot lachen. Niks fijner dan het enthousiasme delen. Met slechts een kleine rugzak met daarin alles wat wij nodig hebben zijn wij begonnen aan deze Thakhek Loop. Het eerste wat tevoorschijn komt uit de rugzak zijn de zwemspullen, want wij naderen een waterval met een pooltje. Vanwege het droogseizoen is er amper een waterval, maar wat is dit een mooie plek om een duik te nemen. Jeroen en anderen springen van een paar meter hoge rots. Ik kijk vanaf de rots naar het water, maar durf de sprong niet te wagen. Ik koel af in het koude water en geniet van de zon op mijn huid. Ik sla voor de eerste keer de winter over en het voelt goed om de Nederlandse grijze wolken niet boven mij te zien hangen.


Wij slapen in een guesthouse waar in de avond een BBQ wordt georganiseerd en waar het kampvuur wordt aangestoken, maar ook in een resort. Je maakt maar een keer zo’n reis en daar hoort ook zeker luxe bij. In de avond komen de kaarten tevoorschijn en onze glimlach maakt plaats voor fanatisme en een vijandige blik. Maar na ieder potje is er gelukkig gewoon een glimlach en proosten we op de geslaagde rit.


Een journalist vertelde mij dat door het aanleggen van dammen in de Mekong rivier, de inwoners die afhankelijk zijn van visserij tot wanhoop worden gedreven. Het ecosysteem verandert, er is een lage waterstand en minder vis. De regering trekt zich echter niks aan van burgers die het nu moeilijk hebben. En de opbrengst van de stuwdammen gaat voor het milieu helaas, waar is geld niet belangrijker tot mijn spijt? Het effect van het aanleggen van stuwdammen wordt tijdens deze rit duidelijk op plekken waar je dode bomen ziet staan op plaatsen waar voorheen nog geen water was.


Het leuke van de vrijheid van een scooter is dat ik van het gebaande pad af kan. “Zag je ook die mooie weg, zullen we er even inrijden?” Zo gezegd, zo gedaan. Omdraaien en afslaan. Wij verlaten een kleine tien minuten de route. Lokale mensen knikken enthousiast en zwaaien naar ons. Enorm blij dat wij die afslag hebben genomen, want hier reden wij:



Ook de uitzichten op de standaard route zijn fantastisch:





Op dag drie parkeren wij de scooter en stappen wij een bootje in dat ons in de Kong Lor Cave heen en weer vaart. Uiteraard is het donker, maar op deze foto zie je de mooie uitgang.



Poseren vind ik een ding, ik ben liever de fotograaf. Echter, toen ik deze rijen bananenbomen zag wilde ik met mijn nu nog witte shirt tussen deze grote groene bladeren staan. Waarom dit t-shirt hierna niet meer wit was, lees je hieronder.


“Nee Geerke, we moeten hier rechtdoor”

“Nee Jeroen, ik denk dat we links moeten”

We weten het beide niet en besluiten maar wat te proberen. Komt ons dit bekend voor? Een zandweg zoals zo velen, huizen op houten palen, alleen de mensen kijken zo verbaasd naar ons. Dat klopt niet. Er rijden hier duidelijk niet dagelijks scooters en wanneer de weg doodloopt lachen we en herinner ik mij wel de juiste weg terug. “Volg mij maar, ik weet het weer”. De weg is rood van het zand, het zand waait via mijn achterband als een stofwolk de lucht in. Gepaste afstand van elkaar is verstandig, wil je niet zandhappen en de afdruk van je zonnebril op je gezicht hebben staan wanneer je deze afneemt. Er volgt nog een bocht naar rechts en dan zijn wij bijna weer op de hoofdweg. Ik sla rechtsaf en een seconde later voel ik hoe mijn rechteroogkas de grond met het rode zand raakt, het voelt niet goed. Ben ik zojuist gevallen? Wat voel ik? Is er iets gebroken? Zit mijn arm nog in de kom? Ik moet opstaan! Is de scooter wel oke? In een soort van blinde paniek sta ik op en begin te ijsberen. De scooter ziet er niet te slecht uit. Het doet pijn, ik heb afleiding nodig. Ik kan niet stilstaan of zitten. De Laotianen horen wat er is gebeurd en komen aanlopen, aapjes kijken en ik ben de grootste aap. Ik tril, voel mij misselijk, heb pijn, wil niet rijden maar wil hier weg. De mensen praten, wijzen en lachen vooral. Ik voel irritatie en pers er nog net een ‘this is not funny’ uit. Vervolgens vraagt een verstandige Jeroen of ik in staat ben een stukje verder te rijden, weg van deze onvriendelijke (of onhandige?) Laotianen. Het duurt even, maar alles is goedgekomen. Een einde met een klapper en een wit shirt dat nu bruin is. En dit uitzicht hebben wij nog mooi even meegepakt:



© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.