Als een kind zo blij

De echte blogs met mooie foto's laten nog op zich wachten. Druk, druk ;)


Na een fijn afscheid op Schiphol kon ik ontladen en ben ik sindsdien rustig en ontspannen. Wie mij kent weet dat de inhoud van mijn tas de afgelopen weken zorgvuldig is gekozen. Chaos in mijn brein, maar de uitvoering was zeer gestructureerd. Ik geniet van al die handige tasjes en zakken en stop ze elke dag netjes terug op dezelfde plek. Structuur tot en met, mijn leven in en uit een tas. Met die gestructureerde backpack kwam ik na een lange en goede reis aan op bestemming nummer 1: Sri Lanka. Ik had trouwens de gehele vlucht 3 stoelen op een rij voor mijzelf: Buy one, get two for free.


Eenmaal in het hostel verwonderde ik mij over een mooi uitzicht vanaf het dakterras. Eerlijk is eerlijk, ik was snel tevreden, maar de zonsondergang was erg mooi. Later op mijn kamer hoorde ik een bijzonder geluid. Toen ik vroeg van welke tropische vogel het geluid op het dak afkomstig was, kreeg ik als antwoord: 'van een rat.' Ja, dat kan natuurlijk ook. Die optie had ik niet bedacht. Ik heb een rat nog nooit (zo mooi) horen zingen. Het reizen is dus niet altijd zo romantisch als het lijkt, denk ik met een brede glimlach terwijl de laatste zweetdruppels op mijn rug zich een weg naar beneden banen en langzaam verdwijnen bij de koude lucht van de airco. Ode aan de airco en aan een koude Lion.


Terwijl ik de zweetdruppels twee maal daags afspoel onder de douche, is er weer een glimlach. Niet omdat ik weet dat ik mijzelf, eindelijk fris en fruitig, daarna insmeer met zonnebrand gevolgd door antimuggenspray.... Nee, het is de douche zelf. De doucheput trof ik drie keer aan de andere kant van de badkamer aan. Bevindt de douche zich rechtsachter, dan zit het putje linksvoor. En het toilet staat er pal naast zonder wand. Ongevraagd vochtig toiletpapier is het gevolg en glibber ik niet van het zweten, dan is het wel van het douchewater. Het maakt de mensen hier blijkbaar niet uit en het maakt mij die paar nachten ook niet uit. Het is go with the flow. In Nederland zal ik het jullie niet aanraden. Daarnaast is het hier simpelweg te heet om je druk te maken om dit soort dingen.


Het non-stop geclaxonneer door de straten klinkt alsof de inwoners zich wel druk maken en zich agressief gedragen in het verkeer. Echter, snel blijkt dat er weinig agressie achter de herrie schuilt. Laat ik het een dringende waarschuwing noemen: "Of je even de kant gaat, want ik kom er sowieso aan”. Na de waarschuwing komt het voor dat er drie auto’s naast elkaar op een krappe tweebaansweg rijden. En om het spektakel compleet te maken een scooter als tegenligger. Nu vraag je je wellicht af of het past? Nee, dat past niet, maar er remt vanzelf wel iemand. Hierbij lijkt de wet van de sterkste van kracht. De tuktuk of de scooter delft hierbij het onderspit. Kreten als “oei” en “oef” en samengeknepen billen kwamen de eerste dagen nog wel voor, maar wie weet went ook dit. Het is hier regel en geen uitzondering.

Ik reis om iets te ervaren en eens iets anders te zien dan mijn mooie dagelijkse fietstocht over de Waal. Na nog geen week kan ik die missie, om iets nieuws te ervaren, geslaagd noemen.


Inmiddels heb ik een douche met een wand, bevindt het putje zich gewoon onder de straal, is de omgeving groen en de straat rustiger.

Ik loop door de smalle straten terwijl er een brommer passeert. Het meisje achterop draait zich vrolijk om naar mij. Ze straalt en met grote ogen en een blije lach zwaait ze naar mij. Met dezelfde ogen kijk- en zwaai ik terug. Ook in mij schuilt dat kleine meisje. Dolgelukkig met mijn snack van het buurtrestaurant om de hoek, slenterend terug naar mijn homestay word ik overladen door een ultiem geluksgevoel. O..zo blij om hier te lopen en nog zoveel te mogen en kunnen ontdekken. Ik ben super gelukkig on a trip!


© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.