Verwonderen door niks te doen

Myanmar was authentiek, mooi en groot. Ik heb veel gereisd de afgelopen maanden en de laatste week in Myanmar was intensief. Omdat Myanmar een blog verdient dat geschreven is met aandacht, laat die blog nog op zich wachten. Mijn gedachten zijn nu bij rust en tropische stranden. En mijn gedachten zijn tenslotte de bron van mijn schrijfinspiratie. Verwonderen door niets te doen, dat is een keer wat anders na vier maanden. Met mijn voeten in het heldere water van het Thaise eiland Koh Phayam voel ik de verfrissing van de zee. Deze verfrissing baant zich, via mijn voeten, een weg richting mijn hersenen. In die hersenen neem ik ontroering waar en zeg ik vervolgens zacht tegen mijzelf zeg: wat is dit fantastisch!

De donkere grijze dagen van de Nederlandse winter kunnen beslag leggen op mijn humeur en energielevel. Op dit moment in de zee voel ik juist de endorfine stromen en kan en wil ik die glimlach niet onderdrukken. Als er nou ook nog een gebruinde torso knipogend mijn kant op zwemt zal het een script voor een romantische film lijken. Maar geen bruine torso hier, althans niet een die mijn kant op zwemt. Het is slechts als een waan van een oase in de woestijn. En de veel te gebruinde, bijna oranje Duits sprekende 50-plusser met een iet wat kleine zwembroek mag in vlinderslag passeren. Bruin ben ik niet na vier maanden. Nee, voor mij is er de schittering van mijn blanke huid in de zon. In staat de vissen te verblinden. Ik straal van geluk, maar ook vanwege het gebrek aan een teint en vanwege de ruim aangebrachte laag zonnebrand. Iedere ochtend neem ik soepele en creatieve poses aan om alle plekken van mijn rug te voorzien van een laag factor 30. Een teint is leuk, maar gezond blijven nog leuker. Mijn vader zal trots zijn. Hij, die mijn broer en ik vroeger op de camping zorgvuldig en uitgebreid insmeerde, dag in en dag uit. Het ritueel dat ik heb overgenomen. Deze plek romantiseren doe ik niet, want het is een feit dat dit eiland voor mij de juiste plek op het juiste moment is. En jij begrijpt dat wel als je deze foto's ziet waar ik niet eens de moeite heb hoeven nemen om andere toeristen te ontwijken. 

Mijn backpack ligt onaangetast in een hoek en bovenstaande plek op het strand eigen ik mij toe. Blijkbaar heb ik behoefte aan die vorm van vastigheid op dit moment. Elke dag die ene plek in het zand. Daar laat ik mijn zweetdruppels achter, kleeft het zand aan mijn ingesmeerde huid, val ik bijna in slaap, krabbelt een krab nieuwsgierig langs mijn handdoek en verslind ik mijn boeken. En wat ik niet doe is plannen maken voor morgen, want morgen blijf ik hier. 

Mijn zomerjurken, rokjes, korte broeken en hemdjes komen na drie maanden weer tevoorschijn en wapperen in de wind terwijl ik mijn scooter bestuur. De wegen zijn smal, links en rechts staan rubber- en cashewbomen. Geen schreeuwende muziek voor onaangepaste toeristen en godzijdank geen 7-eleven, waar Thailand ook deels om bekend staat.

Er is hier niks te doen. Ik leef van mijn ontbijt naar mijn lunch en van mijn lunch naar mijn diner. Mijn smaakpapillen worden in Thailand wakker, nadat ze wat verdoofd waren in Myanmar. De vitamine gieren door mijn lijf in plaats van de toegevoegde suikers. Verse mango, ananas, dragonfruit en geen doorgekookte of gefrituurde groenten, maar vers.

Het worden uiteindelijk acht mooie nachten op Koh Phayam. Impulsief besluit ik op een vrijdagavond met volle maan dat het tijd is om te vertrekken voor een meer actiever leven.

Mijn activiteiten op Koh Phayam bestonden uit kleine wandelingen, zoals door de mangrove.

Er ligt een plan dat reikt naar de volgende twee dagen en verder dan dat gaat het plan niet. Ik ga de natuur in en daarna weer lichtgeven op een eiland, totdat ik “offwhite” ben.

De natuur in wordt een tour in Khao Sok, die ik regel vanaf mijn verblijf omdat ik te moe ben om moeite te doen om het zelf uit te zoeken. Ben ik met deze instelling wel klaar voor sightseeing, want ik hekel massatoerisme.  

Ik bevind mij onder mensen die op vakantie zijn of zij die het voor het eerst reizen en zich verwonderen over alles wat ze zien. Glimlachend besef ik mij dat het voor mij ook ooit zo is begonnen, lang geleden. En nu voel ik mij de doorgewinterde reiziger en geen vakantieganger. Mijn voorkeur gaat uit naar authentiek in plaats van naar een tour op een boot die vijf minuten stopt op een zogenaamde hotspot voor het maken van een instagram waardige selfie. Deze instagrampost laat je poseren op de voorkant van de boot tegen een fantastische achtergond, alsof je de enige bent. In werkelijkheid wachten de boten op hun beurt, zit ik krap met 27 anderen op die boot en is de tourguide grof en maakt hij 18 keer dezelfde grap. Zodra de boot stopt weet het merendeel niet hoe snel ze hun pakje peuken moeten openen en ik baal...De omgeving is mooi, maar het lukt mij niet om te genieten en dat is mijn eigen schuld. Ik ben moe en maak daardoor keuzes die mij niet gelukkig maken. Als ik te moe ben om mijn eigen plan te trekken, dan is het tijd om op de rem te trappen.

"Maar je hebt vakantie. Je doet niks. Je hoeft niet te werken." Vermoeidheid is niet iets wat je kunt verdienen door het leveren van prestaties. De afgelopen vier maanden ben ik nooit langer dan drie nachten op een vaste plek verbleven en heb ik de meest fantastische indrukken op gedaan. Ontzettend veel mensen ontmoet en met hen de tranen in mijn ogen gelachen, fijne gesprekken gevoerd, eten gedeeld en met bier geproost. Ik ben continu buiten en actief en ik heb daardoor walvissen gespot, olifanten zien struinen, nieuwe smaken ontdekt, de overweldigende Himalaya beklommen, gescheurd op een scooter en intens genoten van iedere belevenis. Dit ga ik, heerlijk op het strand, laten bezinken. En uiteraard zal ik Myanmar met jullie delen, want dat was het echte reizen! Ik kijk er enorm naar uit om daarmee door te gaan, straks in Laos. Nu nog even niet.


De batterij mag langzaam opgeladen worden en dat ga ik wederom doen ergens aan het strand. Zonder invloeden vanuit Nederland, maar met de mensen hier. Twee werelden onderhouden is niet meer haalbaar. Ik zeg jullie gedag en ga naar een nieuwe vaste plek waar ik mijn handdoek neerleg, waar de zandkorrels weer mogen plakken en waar die torso tegen mij fluistert dat het oké is om even niks te doen en dat die batterij vanzelf weer wordt opgeladen.


Ik kijk uit naar de komende vier maanden, want zoals ik eerder zei: wat is dit fantastisch!


Geerke



100 dagen reizen doe je zo: lees het hier



© 2019  Geerke onatrip.nl, alle rechten voorbehouden.